Kadim Olanlar hiçbir zaman bir meclis olmamıştı. Ama Yedi Yüz Yıl Savaşı'nın sonunda, ilk ve tek kez, bir araya geldiler.
Sebep basitti. Cormana bir tanrıyı yenmiş ve onun kudretini içmişti. Bunu bir kere yapan, bir kere daha yapabilirdi. Ve bir sonraki sefer, hedefin kendileri olmayacağını kimse garanti edemezdi.
Toplantı
Nerede buluştukları bilinmez. Bazıları Elemental Düzlemler'in kalbinde, Bora-Poyra'nın oturduğu yarığın kenarında olduğunu söyler. Bazıları ise karanlık düzlemde, Hecate'nin kayıp oğullarının yıldızları altında.
Mermana ve Hektor artık aralarında değildi. Kalanlar konuştu. Ahura’men Nan bir bilmece önerdi; Cormana'yı bir soruyla bağlamayı. Ayla Eliora onu ışıkla kör etmeyi. Medea ise bir plan sundu. Ve plan kabul edildi.
Zincir
Cormana'yı öldürmek mümkün değildi. Bir tanrının kudretini içmiş olan, iki tanrının kudretini taşır. Ama onu bir yere koymak mümkündü.
Karanlık düzlemin göğü, Hektor'un bir zamanlar kendi kardeşlerini çaktığı yıldızlarla doluydu. Orada bir yer daha vardı. Kadim Olanlar, Cormana'yı o yıldızların arasına hapsetti. Amcalarının yanına. Annesinin kardeşlerinin. Birbirlerini görecek ama hiçbir zaman kucaklayamayacaklardı.
Bunun bir ceza mı, bir merhamet mi olduğu tartışılır. Cormana'nın ömrü boyunca istediği tek şey ailesinin öcünü almaktı. Şimdi o ailenin ışıkları arasında, sonsuza kadar asılı kalacaktı.
Zincirin Ötesinde
Cormana'nın hapsi onun etkisini bitirmedi. Ejderhalar hâlâ ona tapar. Maika Pinchas hâlâ lizardfolk'u yönetir. Ve ork kamplarında, Birscha'nın Cormana'ya yardım ettiği, o yıldızlara bir gün bir köprü kuracağı anlatılır.
Kadim Olanlar ise o günden sonra bir daha hiç buluşmadı. Ama her biri, geceleri karanlık düzlemin göğüne baktığında, yıldızlardan birinin onlara geri baktığını bilir.