Takvimler sıfırdan başlar. Methalon'un takvimi de. Ve sıfırıncı yıl, Cormana'nın amcasına meydan okuduğu yıldır.
Bu savaşa İkinci Kataklizma denir. Birincisi başka bir zamanın, başka bir hikayenin konusudur. Ama ikincisi Methalon'un bugün bildiği haline gelmesinin sebebidir.
Meydan Okuma
Cormana yüzyıllar boyunca bekledi. Annesi Mermana'nın kalbinin, onu çıkaran mızrakla birlikte annesinin annesinin önüne bırakıldığı o geceyi unutmadı. Büyüdü. Ejderhalar onun gölgesinde uçmayı öğrendi. Ve bir gün, sıfırıncı yılın ilk gününde, Regnant Dağları'nın ikinci en yüksek tepesine çıktı. Hektor'un doğduğu tepeye. Ve kükredi.
Hektor geldi.
Düzlemleri Aşan Savaş
Bu bir düello değildi. İki tanrı aynı düzlemde uzun süre kalamadı; birinin darbesi diğerini başka bir düzleme fırlattı ve savaş orada devam etti. Gyratus'un bütün halkalarını dolaştılar. Işık'ta, Karanlık'ta, Gölgeler'de; Güneşin ve Ayın Karanlık Yüzleri'nde; Kaos'un fırtınalı kıyılarında. Bir yıl Elemental halkayı yerinden oynattılar, bir sonraki yıl Materyal Düzlem'in göklerinde çarpıştılar.
Hektor'un bir zamanlar annesinin mızrağıyla ördüğü duvarlar, kendi savaşının altında inceldi. Her darbe bir duvarı titretti. Her titreme bir çatlak bıraktı.
Ve çatlaklardan en çok nasibini alan, düzlemlerin en narini oldu: Materyal Düzlem.
Çatlaklar
Karanlık düzlemlerden, Gölgeler'den ve Materyal Düzlem'in ters dönmüş aynası Çarpık Düzlem'den varlıklar, çatlakların açtığı portallardan kaçıp geldi. Bazıları kendi düzlemlerindeki savaştan kaçıyordu. Bazıları ise yalnızca bir kapının açık kaldığını görmüştü. Gölgeden yapılmış avcılar, adı konmamış yaratıklar, ışığı yutan sürüler. Materyal Düzlem'in köyleri bir gecede boşaldı.
O dönem kudretinin zirvesinde olan bir halk vardı: cüceler. Ve cücelerin en büyük krallığı, Stillstone.
Stillstone'un Nöbeti
Stillstone kralı ordusunu dağlardan indirdi. Cüceler çatlakları buldu, onlara karşı savaştı ve kapattı. Demirle, taşla, rünle, kanla. Bir çatlağı kapatmak bir yıl sürüyordu. Bir yenisinin açılması bir gün.
Yüzyıllar boyunca savaştılar. Ve neredeyse bütün çatlakları kapattılar.
Neredeyse.
Bölünme
Ama yüzyıllar süren bir nöbet, bir krallığı içten içe kemirir. Stillstone'un içinde bölünmeler başladı. Hangi çatlağın önce kapatılacağı, hangi klanın daha çok kan döktüğü, hangi kralın daha fazla taht hakkı olduğu. Zaten var olan klanlar alt klanlara bölündü. Alt klanlar fraksiyonlara. Ayrıştıkları yerler arttı.
Her savaşta en önde duran Ironfist klanı bir gün kendi yoluna gitti. Onun peşinden gidenler St. Roder Dağı'na çekildi. Geride kalanlar ise Hemlanghlin Dağları'na. Stillstone artık bir krallık değil, bir hatıraydı.
Cüce ozanlar bugün bile şunu söyler: "Çatlakları kapattık. Ama kendi aramızdaki çatlağı açık bıraktık."
Sonuç
Yedi yüzüncü yılda Cormana amcasını yendi. Nasıl yendiği anlatılmaz; çünkü o son darbeyi gören olmadı. Bilinen tek şey, Cormana'nın Hektor'un kudretini içtiği, ve bir daha onun domainlerine dönüp bakmadığıdır.
Cormana hiçbir zaman bir taht istememişti. Yalnızca kudret ve öç. İkisine de ulaşmıştı. Hektor'un domainleri, savaş, ölüm, şan ve şeref, o günden beri başıboş.
Ama bu, hikayenin sonu değildi. Çünkü bütün bunları izleyen başka gözler vardı. Bkz: Yıldızlara Zincirlenen.