Hektor, annesinin en sevdiği evladının kalbini çıkarıp ayaklarının önüne bıraktığında şöyle demişti: "Kırık bir kalbi iyileştirebilecek tek şey, başka bir kalptir."
Hecate o kalbi aldı. Günlerce, haftalarca, belki yüzyıllarca avuçlarında tuttu. Kalp atmıyordu ama soğumuyordu da. Bir gece, ay mızrağının ucuna en dolgun haliyle oturduğunda, Hecate o kalbe nefes verdi. Mermana'nın kalbinden bir parça, kendi kalbinden bir parça. Ve Danadenira doğdu.
Danadenira'nın gözleri ilk açıldığında gördüğü şey bir annenin yasıydı. Bunu hiç unutmadı. Ablasının kalbiyle yaşamak, ablasının son anını da yaşamak demekti. Her uykusunda o mızrağın soğuğunu göğsünde hisseder, her uyanışında da o soğuğun bir erkek kardeşin elinden geldiğini hatırlardı. Erkekler hakkındaki radikal düşünceleri buradan gelir. Onu tanımayanlar bunu bir nefret sanır. Oysa bu bir hatıradır. Unutulmayı reddeden bir hatıra.
Amazonlar onun çocuklarıdır. Kendi kanunlarını kendileri yazar, kendi savaşlarını kendileri seçerler. Danadenira onlara kimseye boyun eğmemeyi öğretti. Bir kadının hayatına bir başkasının karar veremeyeceğini; bir kalbin, sahibinin rızası olmadan yerinden sökülemeyeceğini. Ve sökülürse, onu geri almanın yolunu da.
Ablası Ayla Eliora'nın ışığı ve Fascienne'in karanlık güzelliği ile birlikte anılır. Amazonların ölümden sonra ulaşmayı arzu ettiği o son sofraya, kapıda Danadenira'nın kılıcına dokunmadan oturulmaz.
Bir amazon savaşa girmeden önce sol elini göğsüne koyar ve şöyle der: "Bu kalp benim." Ve bilir ki bir yerlerde, Mermana'nın kalbi de onunla birlikte atmaktadır.
- Soy
- Hecate'nin kızı (Mermana'nın kalbinden)
- Alanlar
- Amazonlar, Bağımsızlık, Kız kardeşlik
- Görünüm
- Elf
- İbadet edenler
- Ranger, Druid, Fighter ve Paladin