Nefese'nin eteklerine yerleşen üç ışık süzmesinden ilkine nefesini üflediği anlatılır. O nefesle ışık, kendi ışığına kavuştu. Adı Ayla Eliora oldu.
Kardeşleriyle birlikte binlerce yıl sürecek o yolculuğa çıktığında, Ayla Eliora annesinin ışığını taşıyordu ama o ışığın neye yaradığını henüz bilmiyordu. Düzlemleri dolaştı. Karanlık düzlemde, Hektor'un yıldız diye çaktığı kuzenlerinin birbirine uzanıp da hiç dokunamayan ışıklarını gördü. Materyal Düzlem'in henüz şekillenmemiş topraklarında güneşin ulaşamadığı vadileri gördü. Ve anladı. Işık, karanlığı yok etmek için değil; karanlıkta yolunu kaybedene yolunu göstermek içindi.
Kadim Olanlar arasında anılmasının sebebi budur. Materyal Düzlem'de sabahın neden her gün yeniden geldiğini soranlara rahipler şunu söyler: Ayla Eliora bir gün yorulup durursa, güneş yine doğar ama kimse onu fark etmez.
Amazonlar onu kendi içlerinden biri olarak görür. Ayla Eliora bir kraliçe gibi tahtta oturmaz; mızrağını alıp öne geçer. Işığı bir kalkan gibi taşır ve onun arkasında duranlar karanlığın ne olduğunu unutur. Cleric'ler onun ışığını yaralara, Paladin'ler ise yeminlerine taşır.
Üç çocuğu oldu. Aroheka barışı, Heia Abnus çölü ve gezginleri, Fascienne ise ışığın hiç ulaşamadığı yerlerdeki o gizli güzelliği seçti. Ayla Eliora üçünü de aynı ışıkla sevdi. Annesinden öğrendiği tek ders buydu: evlatlar arasında fark gözetmemek.
- Soy
- Nefese'nin kızı
- Alanlar
- Işık, Umut
- Görünüm
- İnsan (amazon)
- İbadet edenler
- Cleric, Paladin ve amazonlar
- Çocukları
- Aroheka, Heia Abnus, Fascienne