İlk nefesinden son nefesine;
Bul beni, kucaklayayım seni.
Destur senindir,
Dostum ol gir gönlüme.
Neka’Ena gidenlerin değil, kalanların tanrıçasıdır.
Bir ölüm olduğunda bütün tanrılar gidene bakar. Dhoro onu tartar, Dementon sıraya koyar, Daghisthat bir kum tanesini düşürür. Ama geride kalan, kapının önünde, mumun başında, boş bir sandalyenin karşısında oturan kişiye kimse bakmaz. Neka’Ena dışında.
Heia Abnus'un kızıdır. Babası "Çölden gelen çöle gider" der ve gidenin ardından bakmaz. Neka’Ena ise geride kalanın yüzüne bakar. Babasının yolu doğumdan ölüme gider. Neka’Ena'nın yolu ise ölümden doğuma, geriye doğru.
Tesellinin, gücün ve avuntunun tanrıçasıdır. Ama onun tesellisi acıyı silmek değildir. Acıyı taşıyabilmek için güç vermektir. Neka’Ena'ya göre yas bir yüktür, ve o yükü bırakmak gerekmez. Yalnızca taşımayı öğrenmek gerekir.
Ona bir ayinle ulaşılır. Kaybedilen kişinin doğduğu yer ve öldüğü yer bulunur. İki yer de bir karışımla işaretlenir: kemik tozu, bir treant özü ve sevilen birinin nefesi. Sonra yas tutan, ölüm yerinden doğum yerine doğru yürür. Yürüdükçe aynı duayı tekrarlar:
Öldüğün yerden doğduğun yere.
Bana dönen yolunu bul.
Yolun sonunda, doğum yerinin işaretinde, Neka’Ena bekler. Ölüyü geri getirmez. Hiçbir zaman getirmedi. Ama yas tutanı kucaklar. Ve o kucaktan çıkan, bir daha yalnız yürümez.
Neka’Ena'nın ayinini yapan biri, ölüm yerinde ve doğum yerinde aynı anda bir rüzgar hisseder derler. Bunun gidenin son bir selamı olduğuna inanılır.
Bir dikkat: Tenebris de yas tutanları sever. Neka’Ena ile Tenebris aynı kapının iki yanında bekler. Yas tutan hangisine doğru yürüyeceğini kendisi seçer.
- Soy
- Heia Abnus'un kızı
- Alanlar
- Teselli, Güç, Büyük bir kaybın ardından geride kalanlar
- İbadet edenler
- Yas tutanlar, dul kalanlar, evlat kaybedenler
- Ayini
- Doğum yeri ile ölüm yeri arasında