Homar Bringthor bir zamanlar bir demirciydi. Ölümlü bir cüce, ölümlü bir ocağın başında.
Anlatılır ki kalesi kuşatıldığında, Homar örsünün başından kalkmadı. Dışarıda kapı kırılırken o kalkan dövüyordu. Kapı düştüğünde kalkanlar bitmişti. Kalenin her cücesi birini kuşandı ve o kalkanların arkasında hiçbir aile ölmedi. Homar ise son kalkanı dövdükten sonra örsünün başında, çekici elinde öldü.
Ruhu Empyrea'ya vardığında Dhoro onu bekliyordu. Hakim, Homar'ın ellerine baktı. Hâlâ kömür karasıydılar. Ama hükmü veren Dhoro olmadı. Oğlu Dorock yüzyıllardır ilk kez konuştu: "Bu adam bir duvardı." Dhoro başını salladı ve Homar'a bir ocak verdi. Homar Bringthor, Dorock'un hamiliğinde ve Dhoro'nun iradesiyle tanrılığa yükseldi.
Cüceler ona dört şey için tapar. Koruma: kalkan, duvar, kapı. Zanaat: örs, çekiç, ocak. Kanun: verilen sözün taşa kazınması. Ve aile, çünkü diğer üçünün var olma sebebi odur. Bir cüce evlendiğinde, iki ailenin ocaklarından birer kor alınır ve yeni evin ocağında birleştirilir. Bu ateş, o aile var oldukça sönmez.
Soğumayan Ocak, Homar'ın tanrılığa yükseldiği o eski kalenin yıkıntıları arasındadır. Yerini bilen cüceler, ilk silahlarını orada döver. Ocak hiç yakılmamıştır. Ama hiç soğumamıştır da.
- Bursary
- Dorock'un hamiliğinde, Dhoro'nun iradesiyle
- Alanlar
- Koruma, Zanaat, Kanun, Aile
- Görünüm
- Cüce
- İbadet edenler
- Cüceler
- Kutsal yeri
- Soğumayan Ocak